Tak sobie głośno myślimy…

Niedawno mieliśmy okazję porozmawiać z włodarzami kilku mazowieckich gmin, celowo nie zdradzamy personaliów (nazw). Wiedząc o tym, że na zakładach aktywności zawodowej znamy się najlepiej, wprost zapytali nas o możliwość utworzenia tego typu jednostki na ich terenie.

No i wahamy się.

Po pierwsze, aktualna polityka Rządu RP, w tym PFRON, jest niezbyt sprzyjająca tworzeniu nowych jednostek rehabilitacji zawodowej dla osób z niepełnosprawnościami. O ile od czasu do czasu pojawiają się konkursy na tworzenie nowych ZAZów (czyli są środki na sam proces ich powstawania), o tyle problemem staje się późniejsze bilansowanie bieżącej ich działalności. W ujęciu realnym (tj. w odniesieniu do kluczowego dla zakładów wskaźnika wysokości wynagrodzenia minimalnego) w ciągu minionych 10 lat wysokość przyznawanego dofinansowania z PFRON spadła o połowę. Dosłownie za połowę mniejsze dofinansowanie mamy więc o połowę więcej obowiązków. Na przykład obecnie dochodzi nam potężna sprawozdawczość w zakresie ochrony środowiska. To, że te jednostki wciąż działają, w dużej mierze jest zasługą wspierających je finansowo samorządów wojewódzkich, systematycznie zwiększających swoje zaangażowanie w tym obszarze (ale czy o to chodzi? Marszałkowie mają dużo innych zadań własnych). Naszą zasługą trochę też. Od wielu lat podnosimy efektywność gospodarczą naszych ZAZów. Działamy już niemal niczym normalne przedsiębiorstwa (znowu… czy o to chodzi?).

Tak czy inaczej, wracając do pytania, wahamy się. Czy podjąć się wyzwania i spróbować w 2028 roku wrócić z ideą utworzenia zakładu aktywności zawodowej na Mazowszu? Bardzo chcielibyśmy. Ale czy starczy nam finansów? Czy nasze zespoły produkcyjno handlowe „dowiozą wyniki”???

Odpowiedź na to pytanie poznamy za pół roku 🙂